Vandag sien ons weer die wonder van God se verbondsbeloftes wat deur die doop van ’n kindjie herbevestig word. God het van voor die skepping van die wêreld af al geweet wie Hy vir Homself uitgekies het.
Dit is ook die evangelieverkondiging wat ons vanmôre hoor uit Filippense. Paulus beklemtoon hoe dit Christus is wat ons reeds syne gemaak het, en daarom streef ons met ywer daarna om van harte vir Hom te lewe. Daar is net een pad, en dit is vorentoe na Christus toe.
Vanaf hierdie Sondag af begin ons met Romeine 9 tot 11. Paulus behandel hier ’n moeilike vraag: As so baie Israeliete Jesus Christus verwerp het, het God se beloftes aan Israel dan misluk?
Die Nagmaal herinner ons aan die vaste grond van ons hoop: Jesus Christus het sy lewe vir ons gegee en ons met God versoen. Tog leef ons steeds in ’n wêreld van versoeking, lyding, swakheid, verlies en dood.
Romeine 8 begin met die evangelie: “Daar is dan nou geen veroordeling vir diegene wat in Christus Jesus is nie.” Dit is God wat deur Christus gedoen het, wat ons nie kon doen nie. Daarom staan ons vrede met God nie op ons eie gehoorsaamheid nie, maar op Christus.
