Te midde van vals beskuldigings en dreigende (wêreldse) oordeel, bely Paulus sy hoop op die opstanding. Daarom kan hy met ʼn skoon gewete voor God leef. Feliks, wat Paulus met vleitaal probeer uitlok, sidder in die besef van God se komende oordeel, maar hy stel uit.
So herinner die Nagmaal ons: Christus reinig my deur sy bloed, sodat ek vandag met ’n skoon gewete en vrymoedigheid kan kom aansit.
Nie uitstel nie, maar hoop op die opstanding, en geloof, is wat my red.
Genesis 5:1-3; Johannes 3:1-16
In Romeine 5 wys Paulus op die wonderlike vrug van regverdigmaking deur die geloof. Omdat Christus ons skuld gedra het, het ons nou vrede by God. Hierdie vrede is nie bloot ’n innerlike gevoel nie, maar die herstel van ons verhouding met God. Waar daar voorheen vyandskap was, het God deur Jesus Christus versoening bewerk.
Ons leef almal tussen God se beloftes en die uiteindelike vervulling daarvan. Dit is juis in hierdie wagtyd dat geloof beproef word. In Romeine 4:13-25 wys Paulus dat Abraham nie deur die sigbare werklikheid geleef het nie, maar deur die vaste belofte van God. Menslik gesproke was daar geen rede om te verwag dat hy en Sara nog ‘n kind sou hê nie. Tog het Abraham bly glo, omdat hy oortuig was dat God doen wat Hy belowe.
