Te midde van vals beskuldigings en dreigende (wêreldse) oordeel, bely Paulus sy hoop op die opstanding. Daarom kan hy met ʼn skoon gewete voor God leef. Feliks, wat Paulus met vleitaal probeer uitlok, sidder in die besef van God se komende oordeel, maar hy stel uit.
So herinner die Nagmaal ons: Christus reinig my deur sy bloed, sodat ek vandag met ’n skoon gewete en vrymoedigheid kan kom aansit.
Nie uitstel nie, maar hoop op die opstanding, en geloof, is wat my red.
As God se genade groter is as ons sonde, beteken dit ons kan maar aanhou sondig? Paulus antwoord met sy sterkste moontlike ontkenning: “Hoegenaamd nie!” Die rede is nie eerstens omdat sonde verkeerd is nie, maar omdat God iets ingrypend met elke gelowige gedoen het.
Genesis 5:1-3; Johannes 3:1-16
In Romeine 5 wys Paulus op die wonderlike vrug van regverdigmaking deur die geloof. Omdat Christus ons skuld gedra het, het ons nou vrede by God. Hierdie vrede is nie bloot ’n innerlike gevoel nie, maar die herstel van ons verhouding met God. Waar daar voorheen vyandskap was, het God deur Jesus Christus versoening bewerk.
