In die derde preek in ons reeks uit Efesiërs, sien ons hoe Paulus die “harde” realiteit van ons toestand voor God, in woorde uitdruk. Eers wat ons in die verlede was, en dan wie ons nou in die hede is. Voorheen bestem vir die dood, maar nou in Christus herskep tot lewe.
Maar dit alles draai om ’n krities belangrike spits.
Sy liefde. Dit is, die genade wat Hy aan ons bewys, en die geloof wat Hy aan ons skenk, op grond van sy GROOT liefde.
Vanaf hierdie Sondag af begin ons met Romeine 9 tot 11. Paulus behandel hier ’n moeilike vraag: As so baie Israeliete Jesus Christus verwerp het, het God se beloftes aan Israel dan misluk?
Die Nagmaal herinner ons aan die vaste grond van ons hoop: Jesus Christus het sy lewe vir ons gegee en ons met God versoen. Tog leef ons steeds in ’n wêreld van versoeking, lyding, swakheid, verlies en dood.
Romeine 8 begin met die evangelie: “Daar is dan nou geen veroordeling vir diegene wat in Christus Jesus is nie.” Dit is God wat deur Christus gedoen het, wat ons nie kon doen nie. Daarom staan ons vrede met God nie op ons eie gehoorsaamheid nie, maar op Christus.
