Die tyd is kort na Pinkster – die uitstorting van die Heilige Gees. Vol van die Heilige Gees bevind Petrus en Johannes hulle op die tempelterrein. Deur die genesing van ‘n verlamde sedert sy geboorte, was die aandag van die skare op hulle gefokus. Daar gebruik hulle toe die geleentheid om die Naam, Jesus Christus te verkondig as die enigste Iemand waardeur ons verlos kan word.
Genesis 5:1-3; Johannes 3:1-16
In Romeine 5 wys Paulus op die wonderlike vrug van regverdigmaking deur die geloof. Omdat Christus ons skuld gedra het, het ons nou vrede by God. Hierdie vrede is nie bloot ’n innerlike gevoel nie, maar die herstel van ons verhouding met God. Waar daar voorheen vyandskap was, het God deur Jesus Christus versoening bewerk.
Ons leef almal tussen God se beloftes en die uiteindelike vervulling daarvan. Dit is juis in hierdie wagtyd dat geloof beproef word. In Romeine 4:13-25 wys Paulus dat Abraham nie deur die sigbare werklikheid geleef het nie, maar deur die vaste belofte van God. Menslik gesproke was daar geen rede om te verwag dat hy en Sara nog ‘n kind sou hê nie. Tog het Abraham bly glo, omdat hy oortuig was dat God doen wat Hy belowe.
