Na die uittog uit Egipte minder as 3 maande gelede, het Israel vir elf maande by Sinai gebly. Hulle het ’n tydperk van rus geniet, die wet ontvang, geleer hoe om as gelowiges op te tree, die verbond met God is bekragtig en hulle is gedoop deur die besprinkeling van offerbloed. Dit was ’n tyd van afsondering, van gemeenskap met God, en van onderrig.
Vanaf hierdie Sondag af begin ons met Romeine 9 tot 11. Paulus behandel hier ’n moeilike vraag: As so baie Israeliete Jesus Christus verwerp het, het God se beloftes aan Israel dan misluk?
Die Nagmaal herinner ons aan die vaste grond van ons hoop: Jesus Christus het sy lewe vir ons gegee en ons met God versoen. Tog leef ons steeds in ’n wêreld van versoeking, lyding, swakheid, verlies en dood.
Romeine 8 begin met die evangelie: “Daar is dan nou geen veroordeling vir diegene wat in Christus Jesus is nie.” Dit is God wat deur Christus gedoen het, wat ons nie kon doen nie. Daarom staan ons vrede met God nie op ons eie gehoorsaamheid nie, maar op Christus.
