Na die uittog uit Egipte minder as 3 maande gelede, het Israel vir elf maande by Sinai gebly. Hulle het ’n tydperk van rus geniet, die wet ontvang, geleer hoe om as gelowiges op te tree, die verbond met God is bekragtig en hulle is gedoop deur die besprinkeling van offerbloed. Dit was ’n tyd van afsondering, van gemeenskap met God, en van onderrig.
Genesis 5:1-3; Johannes 3:1-16
In Romeine 5 wys Paulus op die wonderlike vrug van regverdigmaking deur die geloof. Omdat Christus ons skuld gedra het, het ons nou vrede by God. Hierdie vrede is nie bloot ’n innerlike gevoel nie, maar die herstel van ons verhouding met God. Waar daar voorheen vyandskap was, het God deur Jesus Christus versoening bewerk.
Ons leef almal tussen God se beloftes en die uiteindelike vervulling daarvan. Dit is juis in hierdie wagtyd dat geloof beproef word. In Romeine 4:13-25 wys Paulus dat Abraham nie deur die sigbare werklikheid geleef het nie, maar deur die vaste belofte van God. Menslik gesproke was daar geen rede om te verwag dat hy en Sara nog ‘n kind sou hê nie. Tog het Abraham bly glo, omdat hy oortuig was dat God doen wat Hy belowe.
